مکیدن یک انگشت کوچک می‌تواند باعث ناهنجاری آرواره شود، چرا که استخوان بندی کودک تا قبل از 8 سالگی بسیار نرم و شکل پذیر است.
متأسفانه زمانی که کودک به مدت طولانی انگشتش را می‌مکد، در شکل ظاهری آرواره خود تغییر به وجود می‌آورد. اگر کودکی نتواند عادت شست مکیدن خود را تا قبل از آن که دندانهای دائمی ردیف جلویی او در نیامده ترک کند، ممکن است در مدت چند ماه فک و آرواره او آسیب جدی ببیند.
علاوه بر آن، مکیدن شست یا انگشت می‌تواند موجب نارسایی های کلامی ( تلفظ اشتباه حرفهای «ف» و «و»)، اختلال در جویدن، نوک زبانی صحبت کردن، اختلالات گفتاری (مثل لکنت زبان، مِن مِن کردن و…) خِرخِر کردن و باز ماندن دهان کودک شود.
انگشت مکیدن طبیعی‌ترین پاسخ کودک هنگام رویارویی با فشار روانی، اضطراب و مشکلات هیجانی – امنیتی است. روان شناسان معتقدند برای درمان این رفتار در کودکان زیر 6-5 سال نباید عجله کرد، زیرا بسیاری از این گونه عادت ها به تدریج و با افزایش سن كودك كاهش می یابند و به کلی از بین می روند.
اما اگر كودک 7 ساله ای نتواند این عادت خود را ترک کند والدین و اطرافیان او باید درصدد درمان او برآیند، زیرا ترک چنین عاداتی در سال های بعد (نوجوانی) بسیار دشوارتر می‌شود.
واما عوارض ناشی از این عادت نادرست:
تغییر شکل استخوان های فک صورت
کج درآمدن دندان ها
نازک شدن دندان
ایجاد عفونت در اطراف ناخنها و بیماری های عفونی
بیرون زدن فک بالا (دندانهای فوقانی به سمت بیرون و دندانهای پایین به
سمت داخل رشد میکنند)
تاثیر روی رشد کام (سقف دهان)
نادرست قرار گرفتن زبان
افتادگی لوزه و در نتیجه خرخر کردن
باز ماندن دهان و فاصله افتادن میان فک بالا و پایین
باقی ماندن بلع نوزادی در افراد
اختلالات گفتاری مثل لکنت زبان
پینه بستن انگشت
منحرف شدن انگشت