آفت در سه شکل عمده وجود دارد که شایع ترین آنها آفتهای بزرگ (ماژور) با شیوع  ۸۰٪ بقیه آفتهای کوچک (مینور) با شیوع 10٪ بقیه نیز به صورت تبخال شکل دیده میشود. علائم آفت محدود به دهان هستند و بیمار علائم عمومی مانند تب ندارد.

علامت اصلی درد یا سوزش در محل آفت است. ممکن است درد با بعضی غذاها و آشامیدنی ها (مانند اسیدها) تشدید شود با بهبود زخم درد نیز کاهش می یابد.

عوامل به وجود آورنده

استرسهای عاطفی یا جسمانی، اضطراب یا ناراحتی و عصبی بودن پیش از عادت ماهانه، آسیب به مخاط دهان بر اثر درست جا نینداختن دندانهای مصنوعی، غذاهای داغ

مسواک زدن خشن و با شدت یا کار دندانپزشکی، آزردگی و تحریک ناشی از خوراکیهایی مثل شکلات، غذاهای ترش و اسیدی (سرکه) و غذاهای دودی،

آجیل ها یا چیپسهای نمک زده شده ،گردو، فندق، پسته، پنیر و بادمجان، کمبود آهن و اسید فولیک و ویتامین ب ۲

درمان آفت

آفت خود به خود خوب میشود و معمولاً نیازی به درمان ندارد. برای آفت اگر درمانی صورت بگیرد معمولاً به منظور کاستن از درد و التهاب و استرس و جلوگیری از اضافه شدن عفونت ثانویه به آن است.

رایج ترین درمانهایی که در این خصوص توصیه میشود شامل موارد زیر هستند:

رعایت بهداشت دهان

استفاده از داروی آفتوژل (پایین آورنده درد و التهاب زخم های دهان)

استفاده از آنتی بیوتیک موضعی مانند کپسولهای ۲۵۰ میلی گرمی تتراسایکلین محلول در سرم فیزیولوژی (به صورت دهان شویه)

رفع کمبودهای ویتامینی و املاح سرمی همچون ویتامین ب ۱۲، آهن و اسید فولیک

 پرهیز از غذاهای آلرژی زا

استفاده از داروهای بی حس کننده موضعی همچون ليدوکائین و یا دیفن هیدرامین

استفاده از مواد محافظ موضعی حاوی استروئیدهای موضعی همچون تریامسینولون یا کلوبتازول یا فلاکینولون

استفاده از آنتی بیوتیک موضعی مانند کلرهگزیدین بنزیدامین یا پرسیکا